Give us a like and we'll keep you in the loop.

We use cookies

We use cookies and other tracking technologies to improve your browsing experience on our website, to show you personalized content and targeted ads, to analyze our website traffic, and to understand where our visitors are coming from. By browsing our website, you consent to our use of cookies and other tracking technologies.
Den Triangel is een Antwerpse wijkkrant die sinds maart 2008 meespeelt in het Antwerpse medialandschap. Studenten Journalistiek van de Artesis Plantijn Hogeschool Antwerpen maken de krant helemaal zelf, en zetten op die manier al hun eerste stappen in het beroepsleven.

Soetopia

Ex-redactrice Den Triangel Soe Nsuki zet binnenkort de Arenberg op stelten

Comedienne Soe Nsuki — by Laura Geudens
Comedienne Soe Nsuki — by Laura Geudens

Spring-in-'t-veld en alleskunner Soe Nsuki (29) staat binnenkort met haar eigen stand-up comedy show ‘Soetopia’ in de Arenberg in Antwerpen. De rijzende comedy-ster en Charlie redactrice studeerde pas drie jaar geleden af als studente journalistiek aan AP. “Ik wil gewoon heel grappig zijn (lacht).”

Waarover gaat je stand-up comedy show?

“Mijn show heet Soetopa, de wereld van Soe. Positief zijn is vaker een keuze dan je denkt. Ik zeg niet dat je niet verdrietig mag zijn. In mijn voorstelling beschrijf ik mijn leven om te laten zien dat het niet alleen rozengeur en maneschijn is. Medelijden wil ik niet opwekken. Ik wil de mensen laten inzien dat je in eender welke situatie positief kan zijn.”

Wat als je show niet aanslaat?

“Ik heb eerder schrik dat ik me niet zou kunnen uitdrukken zoals ik het wil. Als ik trouw blijf aan mezelf en de boodschap breng zoals ik ze wilde overbrengen, kan ik mezelf niets verwijten. Wat mijn publiek daarmee doet moeten ze zelf weten. Het ergste wat je kan doen is je afvragen wat de mensen willen horen. ‘Fuck that shit’, dat doet iedereen al.”

Ben je nerveus voordat je het podium op moet?

“In het begin totaal niet. Toen sprong ik gewoon op een podium. Nu liggen de verwachtingen vele hoger. Tien minuten voor ik op moet zijn de zenuwen het ergst. Eens ik op het poduim sta en de eerste grap eruit is, voel ik me als een vis in het water.”

Vanwaar haal je je inspiratie?

“Wat me echt motiveert zijn andere vrouwen die ‘graaf’ bezig zijn. Mannen kunnen dat ook bij me teweeg brengen, maar ik krijg bijna een zusterlijk gevoel als ik vrouwen iets cool zie doen. Mensen die een passie voor iets hebben inspireren mij enorm. Op Instagram ga ik op zoek naar dingen die je niet dagelijks ziet. Zo volg ik de danseres Sofie Cox die in een rolstoel zit. De beeldvorming in onze magazines, films,… is niet representatief. Er zijn heel veel mensen die in een rolstoel zitten. Zo’n mensen volg ik juist, omdat ze een kenmerk hebben dat je niet vaak in onze media ziet. Stereotiepen hebben de neiging om in ons hoofd te kruipen. Op deze manier kan ik mijn eigen wereldvisie verbreeden.”

Hoe kijk je terug op je schooltijd op AP?

“Toen ik begon aan AP was ik al 25. Mijn vorige opleiding vertaler-tolk was helemaal mijn ding niet. Ik kon niet creatief met teksten bezig zijn, enkel vertalen. Tijdens mijn opleiding heb ik altijd mijn ogen open gehouden opzoek naar interessante mensen. Daardoor weet ik als ik ze een opdracht van een mediabedrijf doorgeef, dat ze die tot een goed einde zullen brengen. Daarnaast heb ik ook in teamverband leren werken. Met mensen samenwerken waar je echt niet mee wil samenwerken is moeilijk. Het is goed dat je dat al leert, want ook in de werkwereld zijn er mensen die hun verantwoordelijkheid verzuimen. Als ik dan toch een puntje van kritiek mag geven, had ik graag wat meer geschiedenis gehad aangepast aan hedendaagse gebeurtenissen.”

“In diezelfde periode ben ik ook begonnen met stand-up. Ik woonde om de hoek van het commedy café ‘The Joker’. Op een dag heb ik gewoon een keer meegedaan aan een open mic avond. Ik wist totaal niet waar ik mee bezig was, maar zo ben ik in de stand-up gerold. Na anderhalf jaar had ik ineens een management. Nu speel ik binnenkort mijn eigen show.”

Hoe zet je die stap naar een eigen show?

“Voor je eigen show heb je een twee dingen nodig. Ten eerste: genoeg speelervaring nodig. Mensen moeten een uur en twintig minuten naar jou willen luisteren. Ten tweede heb je een soort van momentum nodig. Mensen moeten je willen zien. Voordat ze een kaartje kopen, moeten genoeg mensen je kennen. Als je de uren er niet insteekt, kom je er niet. Dat geldt ook voor journalistiek. Je kan niet elke keer een uur op voorhand ee artikel uit je mouw schudden.

Zijn journalisitek en stand-up aan elkaar verbonden?

“Stand-up is mijn hoofdberoep. Toch ligt Journaistiek mij nauw aan het hart. Skills die ik in de journalistieke stiel heb geleerd, gebruik ik in mijn shows. Een stand-upper stelt net zoals een journalist de maatschappij of zijn/haar eigen leven in vraag. De output is gewoon helemaal anders.”

Waren er ook moeilijke momenten?

“Ik was twee maanden ver in mijn stand-up carrière toen ik ineens in Nederland moest gaan spelen. Die avond heb ik geleerd dat in Nederland een andere soort humor werkt. Als je hier in Antwerpen zegt: ‘zwanst na nie eh’, dan lacht iedereen. Ik kwam op in dat café in Nederland en niemand was geïnteresseerd. Hoe hard ik ook probeerde, niemand lachte. Dat was pijnlijk, maar niet het einde van de wereld. Voor je gaat slapen moet je jezelf kunnen vergeven.”

Wat is het grappigste dat je als comedienne ooit hebt meegemaakt?

“Soms zijn de meest foute dingen nog het grappigst (lacht). Ooit deed ik auditie voor de rol van kuisvrouw Charité in de soap Thuis. Tijdens de auditie bleven ze maar vragen om meer te dansen en zingen, terwijl ik aan het kuisen was. Super ‘awkward’. Je denkt bij jezelf: een blije Afrikaan die zingt en danst kan toch niet zoveel kwaad? Maar dat kan wel kwaad. Als je mensen met bepaalde looks steeds in dezelfde rollen blijft duwen, creëer je stereotypen. Het gif van stereotypering gaat veel dieper dan mensen denken. Maar het is wel dankbaar materiaal om een mopje over te maken (lacht). Wie wil er nu een kuisvrouw die de hele tijd staat te zingen en dansen? Dat ze maar gewoon haar werk doet, want ‘den boven’ moet nog gedaan worden (lacht).”

Heb je nog plannen voor de toekomst?

“Ik wil gewoon heel grappig zijn (lacht). In de verre toekomst zou ik graag voor televisie werken. Bij Charlie blijf ik sowieso. Zij zijn mijn crew, mijn familie. Oh, en ik wil beroemd worden zodat meer mensen naar mijn shows komen (lacht).

Door Laura Geudens en Luka Van Royen