Den Triangel is een Antwerpse wijkkrant die sinds maart 2008 meespeelt in het Antwerpse medialandschap. Studenten Journalistiek van de Artesis Plantijn Hogeschool Antwerpen maken de krant helemaal zelf, en zetten op die manier al hun eerste stappen in het beroepsleven.

AP schittert in De Clichékillers: bekijk de winnende inzending

Amber, Larisa en Ilse wonnen de wedstrijd&nbsp;&mdash;&nbsp;by <a href='https://www.smallteaser.com/user/tomvandenhove' class='captionLink'>Tom Vandenhove</a>
Amber, Larisa en Ilse wonnen de wedstrijd — by Tom Vandenhove

Enkele maanden geleden riep Yves Desmet alle tweede- en derdejaarsstudenten Journalistiek op om een dijk van een artikel of reportage te maken voor De Clichékillers. De studenten mochten kiezen uit verschillende thema’s zoals armoede, handicap en seksuele identiteit om hun verhaal te vertellen. AP Hogeschool wist zich twee keer in de schijnwerpers te zetten, door zowel de winst als een eervolle vermelding weg te kapen.

De eervolle vermelding staat op naam van laatstejaarsstudent Deborah Seymus. Haar stuk lees je in de nieuwste editie van Den Triangel. Daarnaast behaalden tweedejaarsstudenten Journalistiek Amber Bastiaansen, Larisa De Vries en Ilse Schoenmakers de eerste prijs met hun spraakmakende videoreportage ‘Onbeperkt’. De Vries vertelt hoe hun reportage tot stand is gekomen.

“We wilden al een tijdje samen iets maken, en plots botsten we op de wedstrijd van De Clichékillers. De onderwerpen interesseerden ons en het leek een uitdaging om ons te meten aan andere studenten. We wilden vooral iets maken rond mensen met een handicap, aangezien zij nog te vaak negatief in beeld worden gebracht.

Vanwaar de keuze voor een videoreportage?
We voorspelden dat de meerderheid van de inschrijvingen geschreven stukken zouden zijn, en wisten dat we ons als tv-studenten konden onderscheiden met een videoreportage. Het onderwerp leent zich daar bovendien het beste toe.

Hoe zijn jullie in contact gekomen met de personen uit de reportage?
Bij het kunstrolschaatsen kende ik een meisje, Diara, die verlamd is aan haar arm. Het was niet zo eenvoudig om te vragen of ze in onze reportage wilde. Ik heb eerst gepolst bij haar mama, maar al snel bleek dat ze het zelf een leuk idee vond. Zij bracht ons in contact met Luc, de marktkramer uit Mol. Uiteindelijk merkten we dat ze meer open stonden dan we dachten.

Hoe lang hebben jullie eraan gewerkt?
Heel lang, denk ik (lacht). Eind november zijn we begonnen, in de examenperiode zijn we naar Mol geweest en uiteindelijk zijn we toch tot eind februari bezig geweest met monteren. Het was goed dat we met drie waren, als iemand het oneens is ben je steeds met een oneven aantal om erover te stemmen.

Wat vonden jullie van de wedstrijd?
Het was fijn om in contact te komen met mensen uit de journalistiek, zoals Yves Desmet, en om te merken dat we niet moeten onderdoen voor andere studenten. De prijsuitreiking was ook heel fijn. We belden met de organisatie om te weten of de winnaar al bekend was. Ze zochten naar een moment om ‘de winnaars’ te verrassen, en een paar dagen later kwam Yves Desmet langs tijdens de les. Dat was wel even schrikken!

Wat was het leukste aan heel het project?
We leerden hoe zij omgaan met hun handicap. Het heeft onze kijk op zulke dingen verscherpt. Hoewel we nog andere interesses hebben, is het een project dat ik zeker opnieuw wil doen. Het positief onder de aandacht brengen van dit soort onderwerpen was een rijke ervaring.